Düşme mapus damlarına öğüt veren çok olur

Toplasan o öğütleri burdan göğe yol olur! 

Yusuf Koçak, 8 Şubat 2004  

Bu sabah Cem Karaca, İstanbul’da Acibadem Hastanesi acil hizmetlere, kalp ve solunum yetmezliğinden vefat etmiş olarak getiriliyor.

·      Vefat etmiş bir insan olarak, onun gidişinden acı duyan insanlara baş sağlığı dilerim.

·      12 Eylül 1980 darbesinin hemen ardından, düzenlediğimiz ilk siyasi/müzik gecesine katılan ve tek başına bir sanatçı olarak anmak isterim (Maalesef pejmürde, sarhoş ve ilk yarıda pantolon fermuarının çekili olduğuna dikkat etmemiş de olsa)

·      1979’da parti bölünmesi ile sol kanatta kalmış olmamıza ve çok kısa süre sonra kendi yolumuzdan yürümek zorunda olduğumuzu bizden başka herkesin bilmesine rağmen, gecemize dışımızdan bir sanatçı olarak (yani, TKP İşçinin Sesi fikrinden olmayan biri olarak) katılma yürekliliğini anmak isterim.

·      ‘Vefa borcumuzdur ödemek isterim’ mantığıyla değil, Türkiye halkına, dara düşürüldüğü dönemde belki de validesinin, değerli sanatçı Toto Karaca’nın verdiği aile terbiyesiyle, liyakat gösteren, sadakat gösteren bir garip olarak anmak isterim.

·      ‘Din yoluna düştüğü’ söylenen bir faniye sövmek yerine, kainatın ve hayatın bilimsel izahını kendisine ulaştıramadığımız için bilim dünyası adına ondan özür dileyerek anmak isterim.

·      Toprak olma yoluna girmiş bir insani, bundan gayri aklımdan silebilmek için, ileriye yürüyebilmek için anmak isterim.

Cem Karaca bir donemin adamıdır. Türkiye ve dünya toplumunun özel bir döneminin özgül koşullarının yarattığıdır. Türkiye gençliğini kendisine benzetmiş bir adamdır. Nice gençler onların orkestrasının gürültülü havasına kapılıp, İstanbul Galip Pasa yokuşunda yada Karaköy alt geçidindeki Avrupai saz aletleri evlerine nice paralar dökmüştür. Davul takımları, ‘bateriler’, ‘elektrik gitarlar’ ve daha bilumum aletler almıştır.

Bize gençlikle bağlarımızın zayıflığını bir nesil sonra hatırlatan bu ölümü anmak isterim. Bahar geldi, geliyor. Haydi örgütlemeye.

1 Mayıs’ta görüşmek üzere