TEK SINIF TEK SENDİKA

Günümüzde dünya ölçeğinde sendikaların kan kaybetmesi sürüyor. Türkiye sendikal hareketi de bundan nasibini fazlasıyla alıyor.

Bunun yanı sıra, sendikal rekabet de sınıfa zarar veriyor. Işçi sınıfının en büyük silahı, toplumdaki niceliğidir. Bu silahı doğru kullanabilmenin anahtarı da, sınıfın genel çıkarlarını öne koyan, onu ana düşmana karşı mücadeleye yönelten anlayıştır. Bu doğru yerine oturmadığında, hak kayıpları hızla artar. Bununla da kalmaz, işçi sınıfının içindeki çelişkiler yoğunlaşır; bu durum sınıfı yorar ve böler.

TKP yıllardır bu doğru görüşten yola çıkarak, her iş kolunda tek sendika, ülkede tek konfederasyon önerisini ardıcıl olarak savundu.

Profesyonel sendikacılar bu öneriye hep kulak tıkadılar, sendikal rekabeti, küçük dükkancılığı hep azdırdılar.

Oysa açıkça görülüyordu ki, bu rekabet, sınıfın genel çıkarlarını öne çıkarmak yerine, rekabetçilerin öznel çıkarlarını öne getirdiği için, sendikal hareketin ivme kazanmasını önlüyordu. Buna karşı ise, sendika bürokratları, kan kaybetmeyi yürürlükteki yasalara yüklüyorlar ve “bu yasalarla 10 yıl sonra ülkede sendika kalmaz” diyorlardı. Gerici yasaların mücadeleyi zorlaştırdığı doğrudur ama bu temel neden değildir.

Yaşanan bu erime süreci giderek öyle tehlikeli bir durum aldı ki, bürokrat sendikacılar, istemeye istemeye de olsa, birlik konusu öne getirmek zorunda kaldılar. Ve nesnel yaşamın zorlamasıyla, 27 Ocak 1999’da, Türkiye’deki 6 konfederasyon bir araya gelerek önemli kararlar aldılar.

Bu kararların en önemlisi, tüm çalışanların aynı iş yasasına bağlı olmaları ve tüm alanlarda örgütlenmiş tek konfedeasyon için çalışmayı öne alma kararıdır. Yani, “tek iş yasası ve tek konfederasyon.” Yaşam, yıllardık bu belgiyi, çeşitli eleştiriler altında tek başına savunan TKP’nin hattını doğrulamıştır.

Ancak iş burada bitmiyor. Şimdi bu hedefin, sendikacıların yer kavgaları nedeniyle hasıraltı edilmesini önlemek ve  “tek sınıf, tek sendika” doğrusunun yaşama geçmesini sağlamak gerekiyor.