Ortak belirlemelerin bir anlamda ana fikrini içeren temel saptamayi söyle özetleyebiliriz:
Bugün partimizin gelismesinin önündeki en büyük engel, parti kararlarinin ve direktiflerinin yeterince iyi kavranip özveriyle hayata geçirilmemesidir.
Kadrolarin kararlari hayata geçirebilmesi için önce bu kararlari dogru özümsemesi gerekir. Kararlarin dogru özümsenmesinin ise iki temel araci vardir. Birincisi, o gün yürürlükte olan emir kumanda zinciriyle direktif ve kararlarin yukaridan asagiya inmesi, ki burada her düzeydeki yöneticinin subjektif anlayisi ve egilimleri de ister istemez isin içine girecektir. Ikincisi, kararlarin genel olarak basin yayin ve özellikle de merkez organ yoluyla yansimasi, ki hakettigi ciddiyetle takip edildiginde belki de en saglikli araçtir.
Kararlarin ve döneme uygun saptamalarin dogru özümsenmesi tek basina basarinin anahtari degildir. Ayni zamanda bu kararlari enerjiyle hayata geçirecek insiyatife ve özveriye gereksinim vardir. Ne tek basina emir kulu gibi konulan sinirsiz özverinin ne de insiyatif sözcügüne sarilip savrulan sapmalarin partiye bir yarari yoktur.
Amaçlanan alinan karar dogrultusunda ürün verecek yaratici emektir. Yoksa günde 48 saat didinip hiç bir sonuç alamamanin getirecegi moralsizlik kendine güvensizlikten partiye güvensizlige kadar uzanan genis bir hastaligin kaynagi olacaktir. Partinin kendi içine dönüp birbiriyle ugrasiyor olmasi, disaridaki olaylardan uzak kalmasi bu hastaligin semptomlarindandir.
Partimiz 9. Kongre’yle birlikte yeni dönemin açilimini ve yapilmasi gereken çalismanin hattini belirledi.
O günden bugüne katettigimiz yol ideolojik ve siyasal olusumumuzun hakettiginin çok altindadir. Bunun ana nedenlerinden biri yöneticilerin yeterince çabuk eski dönemin kabuklarini atip yeni hatla bütünlesememesidir. Hakli olarak geçen dönemin duraganligi çerçevesine oturan hattin aliskanliklarini yeni dönemde atamamak objektif olarak sag sapma olarak sekillenmektedir. Niyetler ne olursa olsun yeni dönemde yapilmasi gereken çalismada en ufak bir el titremesi bu anlama gelmektedir.
Örnegin, parti, ‘‘yeni döneme en iyi genç kadrolar ayak uyduracaktir; onlarin enerjisi ve sabirsizligi dönemle üst üste düsmektedir; genç kadrolarin önü açilmalidir’’ saptamasi yapmistir. Ancak, gençlere alabildigine insiyatif verirken parti kültürünü dogru aktarmak ve egitim yoluyla denetleme yapilmasi gerekirken, senelerin aliskanliklarinin getirdigi “meselenin her yönünü etrafli düsünme” kaygusuyla hareket etmek son tahlilde kadrolarin önünü tikayacaktir.
Yeni dönemde insiyatifi kisitlamamayi gözetirken, tek tek yöneticilerin kisilikleri ve egilimlerini partiyle çelisir degil, partiye yararli hale gertirecek denetleme mekanizmalari kurmak gerekiyor. Bu mekanizmalar görev belirlemede acimasiz olmali, gerektiginde daha az yetiskinini daha girisimsizin yerine atamalidir. Etrafli düsünme aliskanligini kazanmis yoldaslarin her zaman partimize yapacagi paha biçilmez katkilar vardir. Is bilenin, kiliç kusananin.
Tüm bu çalismalarin göbegine hem yeni dönemin anlayislarini döseyecek, hem sarsilmaz parti kültürünü tüm örgüte maledecek, hem de sinifla, yiginlarla köprülerin hammaddesini olusturacak merkez organ oturtulmalidir.
Ayrica parti kültürümüzün her zaman ayrilmaz bir parçasi olmus “özelestiri silahi”nin dogru kullanilmasi, yönetici seçiminde kistaslardan biri olarak degerlendirilmesi, konspirasyonun öne çikarilmasi, tüzügün isletilmesi vb gibi bir dizi konu da ele alindi.
Sonunda oy birligiyle bu tartismalarin partiyi yükseltmede önemli bir katalizör oldugu sonucuna varildi.