 |
 |
 |
 |
|
|
|
|
Havana
“Tarim Yili”
Fidel,
Su anda, Maria Antonia’nin evinde seni tanidigim günden, bana birlikte gelmemi önerdigin ve hazirliklarini tamamlamis oldugun bütün o gerilim anindan çok sey animsiyorum.
Bir gün bizden, ölüme karsi önlem almamiz istendi. Oysa hersey bize bu olayin gerçeklesme imkanini derin biçimde göstermekteydi. Biz, bir devrim içinde (eger o gerçek devrimse) ölmek ya da zafer kazanmanin zorunluk oldugunu gerçekligini daha geç ögrenebildik. Çok sayida yoldaslar, zafere götüren bu uzun yolda topraga düstüler.
Bugün, hersey bir dereceye kadar daha az dramatik, daha az acinacak durumdadir. Çünkü daha olgunuz, ama olaylar yineleniyor. Senin ülken üzerinde beni Küba Devrimi’ne baglayan görevimin bir bölümünü tamamladigimi hissediyor ve senden, yoldaslardan, bugün ayni zamanda benim olan halkindan izin aliyorum.
Parti yönetimi sorumluluklarimdan, bakanlik görevinden ve kumandanliktan resmen ayriliyorum. Sifatlarin yapabildigi derecede, silinemiyen baska çesit baglar disinda, bugün artik beni Küba’ya yasal hiçbirsey baglamamaktadir.
Yasamimin olumlu olumsuz yanlarinin bilançosunu verirken, bana öyle görünüyor ki, devrimin zaferini saglamlastirmak için yeteri kadar namuslu ve özverili çalistigimi söyleyebilirim. Benim en önemli bir kusurum bile, Sierra Maestra’daki ilk günlerden itibaren sana daha fazla güven duymamis, devrimin ve devrimi yapanlarin yöneticisi olarak senin yeteneklerinin daha hizli biçimde farkina varmamis olmaktan çok daha az önemsizdir. Çok güzel günler yasadim. Karaibler krizinin karanlik ve aydinlik günleri boyunca, halkimiza ait olmanin gururunu senin yaninda hissettim. Bir devlet baskani, o günlerde nadiren bu denli parlak olabilirdi. Zayiflik göstermeksizin seni izlemis olmak, tehlikeleri ve ilkeleri görmek ve degerlendirmekte senin düsünce tarzinla daima uyum saglamis olmaktan dolayi gurur duyuyorum.
Ancak dünyanin baska ülkeleri de, benim mütevazi çabalarimi diliyor. Küba’nin basinda üstlenmis oldugun sorumluluklardan dolayi, senin yapman imkansiz olani ben basarabilirim. Artik birbirimizden ayrilmamizin saati gelip çatti.
Sevinç ve üzüntü karisimiyla bunu yaptigimi bilmeni istiyorum. Yapici umutlarimin en safini ve sevdigim varliklar arasindan en degerlisini burada birakiyorum...Ve beni bir ogul olarak bagrina basan bir halki terkediyorum. Buradaki hersey, ruhumun gizli bir kösesinde bana aci çektiriyor. Yineleye yineleye kafama yerlestirdigin inanci, halkimin devrimci ruhunu ve görevlerin en kutsalini tamamlama duygusunu yeni savas alanlarina kendimde tasiyacagim. Bu kutsal görev, nerede olursa olsun emperyalizme karsi savasmaktir; iste bu bana güç verir, cesaretimi artirir ve tüm umutlarin ötesindeki en derin yaralari bununla sagaltirim.
Bir kere daha yineliyorum; onun örneginin yayilmasinin disinda, Küba’yi tüm sorumluluktan uzak tutuyorum. Eger bir gün, baska göklerin altinda son saatim gelirse, son düsüncem bu halk ve özellikle sen olacaksin. Eylemlerimin son ucuna kadar sadik kalmaya çaba gösterecegim bana örnek olusun ve ögrettiklerin için sana tesekkür ediyorum. Devrimimizin dis politikasiyla herzaman tam anlamiyla uyumlu durumdaydim ve olmayi sürdürecegim. Nerede olursam olayim, daima Kübali bir devrimci olmanin sorumlulugunu üzerimde hissedecegim ve kendimi öyle yönlendirecegim. Karima ve çocuklarima hiçbir maddi servet birakmiyorum. Ama bu benim için bir aci degildir. Tersine böyle oldugu için mutluyum. Onlar için hiçbirsey de rica etmiyorum. Çünkü biliyorum ki, devlet onlara, yasamalari ve egitimleri için gerekli herseyi saglayacaktir.
Sana ve halkimiza söyleyecek daha o kadar çok seyim var ki, ama faydasiz oldugunu hissediyorum. Zira söylemek istediklerimi sözcükler açiklayamaz. Niçin bosyere kagit karalayayim?
Daima zafere kadar! Vatan ya da ölüm!
Bütün devrimci heyecanimla seni kucakliyorum.
CHE